Het franchisecontract is niet bij wet geregeld. Het is een zogenaamde “onbenoemde overeenkomst”. Andere samenwerkingsvormen zijn veelal wel bij wet geregeld, zoals de arbeidsovereenkomst en agentuur. Dit zijn zogenoemde “benoemde overeenkomsten”. Het gevolg hiervan is dat er geen specifieke regels zijn waar franchisegevers en franchisenemers zich aan hebben te houden, behalve het algemene contractenrecht en daar waar de gemengde rechtsvorm andere rechtsgebieden, zoals het huurrecht en het mededingingsrecht overlapt.
Artikel van Mr Th.R. Ludwig,
gepubliceerd in De Nationale Franchisegids, eerste editie, eerste druk, 2002
Inleiding
Naar aanleiding van de serie’ kernverplichtingen in de franchiserelatie’ is een aantal vragen gerezen. Is er met betrekking tot ondeugdelijke informatieverstrekking in de pré-contractuele fase door de franchisegever aan de franchisenemer sprake van risico-aansprakelijkheid? Winnen franchisegevers eigenlijk wel eens een zaak waarin dit onderwerp speelt? Heeft het voor de franchisegever zin geen prognoses meer te verstrekken? Deze en andere vragen worden in dit artikel behandeld.
CRITERIA
Dit is het derde en laatste artikel in een korte serie inzake enige kernverplichtingen in de relatie tussen franchisegever en franchisenemer en de aanpak daarvan. In de vorige twee edities van dit blad zijn de onderwerpen informatieverstrekking en aansprakelijkheidsbeperking bij verstrekte prognoses behandeld. In dit artikel zal worden ingegaan op geschillenbeslechting, waaronder mediation. Net als in de vorige twee artikelen komt de schrijver tevens tot een voorstel dat conflicthantering ten gevolge van aansprakelijkheid bij verstrekte prognoses nader beoogt te reguleren.
Dit is het eerste artikel in een korte serie inzake enige kernverplichtingen in de relatie tussen franchisegever en franchisenemer en de aanpak daarvan. Achtereenvolgens zullen de onderwerpen informatieverstrekking, vrijtekening tegen aansprakelijkheid bij verstrekte prognoses (exoneratie) en geschillenbeslechting, waaronder mediation, worden behandeld. De schrijver komt tevens tot enkele voorstellen die informatieverstrekking, beperking van aansprakelijkheid bij verstrekte prognoses en conflicthantering in de toekomst nader beogen te reguleren.
Alle nationale franchiseverenigingen, verenigd in de Europese Franchise Federatie, hebben in jaren ’70 van vorige eeuw meegeholpen aan het tot stand komen van een zogenaamde ‘Europese Erecode inzake Franchising’. Het doel van deze Erecode is het formuleren van spelregels waaraan zowel de franchisegever als de franchisenemer dienen te voldoen met als doel “het bevorderen van gezonde en evenwichtige franchise”. De Erecode heeft derhalve als doel het bevorderen van een langdurige en eerlijke samenwerking tussen de franchisegever en de franchisenemer.
Geregeld komt het voor dat franchisegever en franchisenemer een franchise-voorovereenkomst sluiten, alvorens daadwerkelijk een franchiseovereenkomst aan te gaan. Een dergelijke franchise-voorovereenkomst kent vele verschijningsvormen, die niet altijd recht doen aan de bedoeling daarvan.
In eerdere afleveringen van deze rubriek is reeds stilgestaan bij de gevolgen van een faillissement van de franchisegever voor de franchisenemers. Die zijn velerlei van aard. Stilgestaan is bij problemen die kunnen ontstaan wanneer de leverancier van goederen en diensten een andere entiteit is dan de contractspartij met wie de franchise-overeenkomst is gesloten.
Voor het aangaan van een franchiseovereenkomst wordt een enkele keer nog wel eens een zogeheten voorovereenkomst gesloten. Deze op zichzelf genomen vormvrije overeenkomst verplicht de franchisegever en franchisenemer doorgaans informatie uit te wisselen, die fundamenteel is voor het aangaan van de franchiserelatie. Een goede voorovereenkomst bevat elementen die uitdrukken welke informatie tenminste aan de kandidaat-franchisenemer ter beschikking dient te worden gesteld, te weten:
- de franchiseovereenkomst;
