Een franchisenemer die vermoedt dat zijn franchisegever belangrijke informatie heeft achtergehouden, kan proberen via de rechter stukken op te vragen. Dat lukt echter niet zomaar. De rechtbank Rotterdam maakte dat duidelijk in een zaak tussen Kipperij Arnhem B.V. en Kipperij Franchise B.V. De uitkomst: wie geen harde aanwijzingen heeft dat bepaalde documenten bestaan en relevant zijn voor de betreffende zaak, krijgt ze ook niet te zien.
Wat speelde er?
Kipperij Arnhem had een franchiseovereenkomst gesloten met Kipperij Franchise. Later vond de franchisenemer dat hij mogelijk was misleid. Volgens hem had de franchisegever zijn precontractuele informatieplicht geschonden – dat is de wettelijke plicht om vóór het tekenen van een contract duidelijke en volledige informatie te verstrekken – en zich niet gehouden aan de verplichtingen in het kader van de wachttijd (de zogenaamde standstill-periode).
Om dat te bewijzen vroeg Kipperij Arnhem de rechter om inzage in allerlei documenten van de franchisegever, zoals rapporten over vestigingslocaties en e-mails met adviseurs.
De rechter: geen “vissen naar bewijs”
De rechtbank wees het verzoek af. Volgens de wet mag je alleen inzage eisen als je precies weet welke stukken er zijn en waarom ze belangrijk zijn voor je zaak. Je mag dus niet zomaar “gaan vissen” in de administratie van de ander in de hoop dat er iets tussen zit, oftewel er mag geen sprake zijn van een zogenaamde fishing expedition.
De franchisenemer wilde bijvoorbeeld de vestigingsplaatsanalyses van andere vestigingen zien, omdat hij dacht dat zijn eigen rapport te algemeen was en standaardinformatie bevatte die ook in de andere rapporten terug te vinden zou zijn. De rechter vond dat niet aannemelijk. De analyse bleek juist grotendeels over zijn specifieke locatie te gaan, en het gebruik van algemene branchecijfers zijn gebruikelijk in dergelijke rapporten. Bovendien bevatten de analyses van andere ondernemers vertrouwelijke informatie die de franchisegever niet zomaar mag delen.
Ook geen bewijs van verboden invloed
Kipperij Arnhem beweerde verder dat de franchisegever zich tijdens de verplichte wachttijd had bemoeid met de onderhandelingen over het huurcontract. Maar hij kon niet laten zien dat zulke communicatie bestond. Ook het verzoek om inzage in marketingoverzichten werd afgewezen: die informatie was al eerder beschikbaar via een online systeem.
Wat betekent dit voor andere franchisenemers?
Deze uitspraak laat zien dat je als franchisenemer alleen recht hebt op inzage als je concreet kunt aantonen dat bepaalde documenten bestaan en dat ze echt relevant zijn. Een vermoeden is niet genoeg.

Wie denkt dat zijn franchisegever informatie heeft achtergehouden, doet er dus goed aan om eerst bewijs te verzamelen dat zulke stukken er ook daadwerkelijk zijn. Pas dan kun je via de rechter succesvol om inzage vragen.

Kortom: zonder bewijs, geen inzage. De wet beschermt tegen een wilde zoektocht in andermans administratie.
mr. R.C.W.L. Albers
Ludwig & Van Dam advocaten, franchise juridisch advies.
Wilt u reageren? Mail dan naar albers@ludwigvandam.nl

Andere berichten

Verplicht overdragen franchiseonderneming aan franchisegever?

De rechtbank Amsterdam heeft op 23 januari 2017, ECLI:NL:RBAMS:2017:412 (CoffeeCompany/Dam Spirit B.V.) een vonnis gewezen over de vraag of een franchisenemer bij een beëindiging van de samenwerking

Overdracht klantendata aan franchisegever

Het gerechtshof Amsterdam oordeelde in het arrest van 10 januari 2017, ECLI:NL:GHAMS:2017:68 (OnlineAccountants.nl) onder meer over de vraag hoe klantendata moet worden overgedragen.

Uitverkoop bij bedrijfsbeëindiging franchisenemer – wie krijgt de uitverkoopopbrengst?

In het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland d.d.12 oktober 2016, ECLI:NL:RBNNE:2016:5061 (Bewindvoerder/Expert Groep en Rabobank) stond de vraag centraal of de franchisegever tezamen met de bank

Column Franchise+ – mr. Th.R. Ludwig: “Rechter: zorgplicht franchisegever vergelijkbaar met die van een bank”

Diverse uitspraken in 2016 hebben duidelijk gemaakt hoe hoog de zorgvuldigheidsnorm voor een franchisegever jegens zijn franchisenemers ligt.

Gebruik van internet en sociale media: rechter verruimt mogelijkheden franchisenemers

De franchisenemer mag in beginsel niet worden verboden een eigen website te hebben om zijn producten of diensten tevens of zelfs uitsluitend via internet te verkopen.

Ga naar de bovenkant